วินาทีที่เข้าไปเห็นหมอช่วยกันปั๊มหัวใจลูก มันเหมือนใจจะขาด ตอนนี้เรายังทำใจไม่ได้เลย สงสารลูกมาก ครอบครัวเรารอคอยน้องมาเกือบสิบปี น้องเป็นแก้วตาดวงใจเป็นทุกๆอย่างของครอบครัวเรา แต่ต้องมาเสียน้องไป เพราะการทำคลอดที่ช้า
เรามานอนโรงพยาบาลตั้งแต่เริ่มปวดท้องสามทุ่ม มีเลือดออกแต่น้ำยังไม่เดิน ปากมดลูกเปิดแค่เซ็นเดียว พยาบาลก้อให้เรานอนรอไปเรื่อยๆ จนประมานตีสองเราปวดท้องถี่มากแล้วก้อปวดเบ่งตลอด เราก้อเรียกพยาบาลมาดู เขาบอกปากมดลูกเปิดแค่สองเซ็นต์
เราเริ่มใจไม่ดีเราทนความเจ็บปวดได้ แต่ลูกเราหล่ะจะเป็นยังงัย เพราะเราเบ่งอยู่ตลอดทุกๆสองสามนาที เราปวดแบบนี้ตั้งแต่ตีสองถึงแปดโมงเช้า จนเราคลอดน้องออกมาเอง เจ็บปวดที่สุดคือตอนน้องมีชีวิตอยู่เราไม่ได้อุ้ม ไม่ได้หอมเลย ได้แต่นั่งมองทั้งน้ำตา หมอเอาตัวน้องมาให้เราอุ้มตอนที่น้องเสียแล้ว
#การมารอคลอดที่โรงพยาบาลด้วยบัตร 30 บาทบางแห่งไม่ต่างอะไรกับการคลอดกับหมอตำแยแถวบ้านเลยT__T
Source: www.khaosod.co.th
No comments